Knuffels staan (voor mij) voor het veilige, lieve, onschuldige van de vroege jeugd. Het eigen geurtje, de kapotgeknuffelde (-uiterlijk doet er dus juist helemaal niet toe-) steun en toeverlaat.
Kunst kan gezien worden als iets wat heftig en schokkend en belangrijk moet zijn, of juist alleen decoratief en in passende kleuren voor boven de bank, maar met knuffels hoop ik een soort ode te brengen aan het onschuldige in de kindertijd.
Misschien nog wel mooier dan een portret van een persoon, omdat daar altijd wel goede foto's van zijn.
Zo'n knuffel is in de loop der tijd kapot en 'waardeloos' voor degene die hem vindt, -bah, weg ermee- terwijl het voor een kind onschatbare waarde heeft, onvervangbaar is. Enfin.
